กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“จิตใจช่างโหดเหี้ยมนัก” ฉินอวี้หัวเราะขึ้นมา ทว่าน้ำตากลับร่วงเผาะ ๆ ไม่ขาดสาย
เขามองไปทางฮูหยินฟาง “เหตุใดพวกเจ้าจึงใจเหี้ยมกันถึงเพียงนี้ บุญคุณความแค้นของพวกเจ้าแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”
ฮูหยินฟางนอนคว่ำอยู่บนพื้น เลือดสดอุดกั้นลำคอของนาง นางกล่าวอย่างยากลำบากว่า “ตอนนั้น…ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งครรภ์…เพื่อรั้งฟางขุยไว้…จึงหลอก…หลอกเขา…”
ฉินอวี้หันกลับไปมองนาง
“เช่นนั้นข้าเป็นบุตรของตระกูลฉินหรือ”
“ใช่…”
ฉินอวี้หัวเราะขึ้นมา
ช่างน่าขันยิ่งนัก
ช่างน่าขันยิ่งนัก
เหตุใดสวรรค์จึงต้องกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้