กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หญิงผู้นั้นเงยหน้ามองผู้มาใหม่ อาศัยแสงจันทรา นางเห็นโฉมหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
“เสวีย...เสวียหลาง” หญิงผู้นั้นเรียกเสียงหนึ่ง
ผู้มาใหม่ก็คือรองแม่ทัพเสวีย
เขามองหญิงที่ยืนอยู่ห่างจากตนไม่กี่ก้าว
“เผยเผย”
คนทั้งสองเดินเข้าหากัน พลางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเปี่ยมรัก
“ในที่สุดท่านก็มาหาข้า ข้ากลัวเหลือเกิน”
ฮูหยินฟางสะอื้นไห้พลางโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของรองแม่ทัพเสวีย
รองแม่ทัพเสวียตบหลังนางเบา ๆ เอ่ยปลอบโยนอยู่สองสามคำ ก่อนถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เหตุใดเจ้าจึงมาถึงที่นี่ได้”
“ข้า...ข้ากลัว...ดังนั้น...”