กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เพราะเห็นสีหน้าตกตะลึงของพ่อในชั่วขณะนั้น ซูจัวยังไม่ทันเตรียมตัวก็ถูกถีบกระเด็นออกไป เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น ดูน่าเวทนาและหมดสภาพยิ่งนัก
ซูอี้ขมวดคิ้ว โทสะในใจพลันพุ่งขึ้นมา เขากำหมัดแน่น ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นเยี่ยน
เสิ่นเยี่ยนสบเข้ากับสายตาของเขา และชะงักงันไปชั่วขณะ
เอ๊ะ?
คนผู้นี้หน้าตาคล้ายซูจัว…
คล้ายซูจัว…
ยิ่งมองแววตาของเขา…ก็ยิ่งเหมือนจะกินคน…
จู่ ๆ เสิ่นเยี่ยนก็ตระหนักถึงบางอย่าง เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่ซูจัวได้สติกลับมาในที่สุด เขากระตุกชายเสื้อของซูอี้ ซูอี้ก้มมองเขา แล้วซูจัวก็รีบขยิบตาให้ซูอี้หนึ่งครั้ง
ซูอี้มีปฏิกิริยารวดเร็ว เพียงเห็นบุตรชายเป็นเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าเรื่องราวไม่ชอบมาพากล