กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูจัวอดจามออกมาไม่ได้
“เป็นอะไรไป?” ซูเหวยมองเขา
น้องชายของนางช่างเป็นคนที่ยามสวมชุดบุรุษก็ดูองอาจหล่อเหลา ยามสวมชุดสตรีก็ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู ที่สำคัญคือเขากล้าทำทุกอย่างโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด
เรื่องที่แม่นางทั่วไปไม่กล้าพูดหรือไม่กล้าทำ เขากลับกล้าพูดกล้าทำทั้งหมด
ท่าทางเสแสร้งแกล้งทำของเขายังดึงดูดบุรุษบางคนได้จริง ๆ …
ยามนี้เขาสวมอาภรณ์ผ้าบางสีขาว ประดับดอกไม้เล็กสีเหลืองไว้บนศีรษะ ใบหน้าแต่งแต้มเพียงเล็กน้อย ยิ่งทำให้ดูน่าสงสารน่าเอ็นดูจนผู้พบเห็นอดเวทนาไม่ได้
“ไม่มีอะไร”
เขามองสำรวจตนเองในกระจก ยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ
ซูเหวยเอ่ยอย่างกังวลใจว่า “เสี่ยวจัวเอ๋ย…”
“หือ?”