กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผังหลินรออยู่เช่นนั้นตลอดทั้งวัน
อารมณ์หงุดหงิดพลันพุ่งขึ้นมา เขาแทบอยากฆ่าคน
ลูกน้องทั้งสองก็ไม่กล้าเอ่ยห้าม
ผังหลินแค่นหัวเราะ “อย่าให้นางตกอยู่ในมือข้าก็แล้วกัน…”
เขาจะไม่เล่นแง่เชิงคลุมเครือกับนางอีกแล้ว ควรจับนางขึ้นเตียงเสียโดยตรง ไม่ว่าสตรีผู้รักเกียรติผู้ใดก็ต้องเปลี่ยนเป็นว่าง่ายทั้งสิ้น
ผังหลินตัดสินใจแน่วแน่ ทว่าในวันรุ่งขึ้น เมื่อเห็นซูเหวย อารมณ์เดือดดาลภายในกายของเขาก็พุ่งถึงขีดสุด
เขาเดินเข้าไปหา จากนั้นก็ชะงักงัน
ใบหน้าของซูเหวยมีรอยเขียวช้ำอยู่แห่งหนึ่ง ราวกับถูกคนทุบตี…
ไม่ใช่เพียงราวกับถูกตี แต่นางต้องถูกคนตีมาแน่ ๆ…
“ใบหน้าของเจ้า…”