ตอนที่ 126 ทั้งอัปลักษณ์ทั้งน่ารังเกียจ

คนอื่นอาจจำไม่ได้ ทว่าซูเหวยมองเพียงแวบเดียวก็จำได้ คนที่กำลังทำท่าทางยั่วยวนบนเวทีจนผู้คนโห่ร้องยินดีเป็นระลอก ๆ ผู้นั้นก็คือซูจัว

ซูจัว!!!

ซูเหวยยอมศิโรราบแล้ว

เหตุใดเขาจึงก่อเรื่องเก่งถึงเพียงนี้

ทหารสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะกำลังปรบมือ เป่าปาก และตะโกนเรียก “แม่นางซูถัง” อย่างมีความสุข ไม่รู้เลยว่าหากเจ้าสองคนนี้รู้ว่าแม่นางซูถังเป็นบุรุษ จะคิดทุบตีซูจัวจนตายหรือไม่

ส่วนอีกคนกลับสงบนิ่ง ดูไปแล้วคล้ายบุรุษผู้เที่ยงธรรมผู้หนึ่ง?

ทว่า สถานที่เช่นนี้จะมีบุรุษผู้เที่ยงธรรมได้อย่างไร

ซูเหวยดึงความคิดกลับมา แล้วมองไปยังบนเวทีต่อ ซูจัวยกมือแตะริมฝีปาก ก่อนส่งจูบให้เหล่าบุรุษที่อยู่ในงาน

ฉินอวี้กล่าวเสียงเบา “น้องชายของเจ้ามีพรสวรรค์ไม่น้อยเลย”

ซูเหวยถลึงตาใส่เขา