กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คนตระกูลเสิ่นรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมาแล้ว
ตำลึงเงินหายไป บ้านก็หายไปด้วย…
ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตกันอย่างไรเล่า?
เสิ่นเสี่ยวฮวาพิงอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเหลียง ทำท่าทางราวกับหวาดกลัวจนขวัญเสีย เสิ่นเป่าเป่าเดือดดาลจนแทบระเบิด เดินเข้าไปตบหน้านางฉาดหนึ่งทันที
“เมื่อครู่นี้เจ้าอยู่ที่ใด?”
เสิ่นเสี่ยวฮวายังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นเหลียงก็ผลักเสิ่นเป่าเป่าออกไป “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเสี่ยวฮวา?”
“เมื่อครู่ตอนโจรป่ามา นางไม่ได้อยู่ที่นี่…” เสิ่นเป่าเป่าคิดจะพูดว่า หากเสิ่นเสี่ยวฮวาอยู่ที่นี่ พวกโจรก็คงไม่ทันสังเกตเห็นนางแล้ว…
แต่สุดท้ายนางก็ยังไม่โง่ถึงขั้นพูดทุกอย่างออกมา
เสิ่นเหลียงกลับเข้าใจความหมายของนาง จึงแค่นหัวเราะ “อย่างไร? เสี่ยวฮวารอดพ้นภัยมาได้ เจ้าไม่พอใจหรือ?”