กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเยี่ยนมาที่ตระกูลฉินเพื่อตักน้ำ
ฉินอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ใต้ชายคา มองเขาพลางยิ้มตาหยี
“เสิ่นเยี่ยน อาการคลุ้มคลั่งของเจ้ากำเริบอีกแล้วหรือ?”
เสิ่นเยี่ยนเหลือบตาขึ้นมองเขา แววตานั้นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าในหุบเขาลึก ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน
ทว่าฉินอวี้ไม่กลัว เขาหมุนลูกกลมขนแกะในมือพลางหัวเราะ
“วันนี้เจ้ายังคิดจะสังหารยายเฒ่าเสิ่นอีกหรือ?”
เสิ่นเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงมองเขาเงียบ ๆ
ฉินอวี้พูดต่อว่า “แล้วเหตุใดจึงไม่ลงมือ? เพราะซูเหวยขวางเจ้าไว้หรือ?”
เสิ่นเยี่ยนวางถังน้ำลง เดินไปหยุดข้างกายฉินอวี้ แล้วมองลงมาจากเบื้องบน
“แล้วอย่างไรเล่า?” เสิ่นเยี่ยนกอดอกมองเขา “อย่างน้อยข้าก็มีคนคอยห้าม เจ้าเล่า?”