กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยเพิ่งยกไก่ออกมา ก็เห็นเงาดำทะมึนยืนอยู่หน้าประตู เส้นผมของนางลุกชันไปทั้งศีรษะ จนแทบยืนไม่อยู่
“เสิ่นเยี่ยน…”
เสิ่นเยี่ยนได้ยินน้ำเสียงของซูเหวยที่เปลี่ยนไปเพราะความหวาดกลัว จึงรีบออกมา และเห็นคนที่หน้าประตูเช่นกัน เขากำลังจะคว้ามีดพร้า ทว่าคนผิวดำผู้นั้นกลับเดินเข้ามาเสียก่อน อาศัยแสงจากห้องครัวที่ส่องออกมา ซูเหวยจึงมองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนได้ชัดเจน
คือฉินอวี้
ซูเหวยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เสิ่นเยี่ยนจ้องฉินอวี้พลางถามว่า “เจ้ามาทำอะไร”
ฉินอวี้มองมีดพร้าในมือเขาอย่างเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้คอตนเองแล้วกล่าวว่า “แน่จริงก็ฟันข้าให้ตายสิ”
กล่าวจบก็ไม่สนใจเสิ่นเยี่ยน เดินเข้าเรือนแล้วนั่งลงตรงที่เสิ่นเยี่ยนนั่งเป็นประจำ
ซูเหวย “…”