กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลางวันแสก ๆ ฟ้าดินแจ่มกระจ่าง
ห่างออกไปเพียงสิบเมตรก็เป็นถนนใหญ่ที่ผู้คนสัญจรไปมาแล้ว…
ซูเหวยรู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งนัก นางจึงย่อตัวลงมอง
เดิมทีเสิ่นเยี่ยนคิดจะเดินจากไป ทว่าซูเหวยย่อตัวลงแล้ว เขาจึงทำได้เพียงย่อตัวลงมองตามนาง
“บุรุษผู้นั้นใช่หรือไม่…”
ซูเหวยพบว่านางรู้จักบุรุษผู้นั้น นั่นมิใช่หลิวจื้อหง สหายร่วมชั้นเรียนของเสิ่นเยี่ยนหรอกหรือ
เจ้าเด็กนี่…
ซูเหวยมีสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสิ่นเยี่ยนเองก็จำหลิวจื้อหงได้ ทว่าเขากลับไม่มีปฏิกิริยาใด หลิวจื้อหงจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเขา
ซูเหวยเหลือบมองเสื้อผ้าบนพื้น “อีกชุดเป็นอาภรณ์แม่ชีของอารามสุ่ยเยวี่ย”