กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากกินอาหารได้ไม่นาน ทุกคนก็เริ่มเหนื่อยล้า บ้างหลับไปแล้ว บ้างพูดคุยเสียงเบา บ้างเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว
ซูเหวยอยากเข้าห้องน้ำ
นางมองเสิ่นเยี่ยน เสิ่นเยี่ยนคงคิดว่านางเป็นตัวก่อเรื่องอย่างแน่นอน
เสิ่นเยี่ยน“…”
นางมองข้าทำไมกัน เขางุนงงเป็นอย่างยิ่ง
จู่ ๆ ซูเหวยก็กล่าวว่า “เจ้ากินไปตั้งมากมาย อยากไปห้องสุขาหรือไม่”
กล่าวจบ นางก็มองเสิ่นเยี่ยนด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
เสิ่นเยี่ยนอยากบอกว่าไม่ไป เพราะเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งออกไปมา บุรุษน่ะหรือ ขอเพียงมีต้นไม้สักต้น พวกเขาก็สามารถจัดการได้แล้ว…
ทว่าเสิ่นเยี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว