ตอนที่ 54 โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

ทันทีที่ซูเหวยกับเสิ่นเยี่ยนจากไป ฉินอวี้ก็โยนคันเบ็ดทิ้ง ส่วนหูเหวินทอดแหลงไปตรง ๆ ผลคือไม่เพียงจับปลาไม่ได้ กลับงมรองเท้าขึ้นมาได้ข้างหนึ่ง

หูเหวินโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ ฉินอวี้จ้องมองรองเท้าข้างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับ

ทั้งสองไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

ซูเหวยนอนกลางวันไปครู่หนึ่ง หลังตื่นขึ้นมาก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงทั้งร่าง นางลุกขึ้นแล้วตบเสิ่นเยี่ยนเบา ๆ “ตื่นได้แล้ว”

เสิ่นเยี่ยนลืมตาอย่างงัวเงีย จ้องมองซูเหวยอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยลุกขึ้น

“ยามใดแล้ว”

“ไม่รู้”

ซูเหวยออกจากประตูไป ด้านนอกแสงตะวันแสบตา เสี่ยวอู่วิ่งผ่านไปอย่างเร่งรีบ ก่อนถูกเสิ่นเยี่ยนเรียกเอาไว้

“จะไปทำอันใด”

เสี่ยวอู่หอบหายใจ “พี่เยี่ยน... พี่เยี่ยน... เกิดเรื่องขึ้นที่ริมแม่น้ำ ท่านไม่ไปดูหรือ”