ตอนที่ 46 หูเฉียงไปไหนแล้ว

“แม่นางน้อย อยู่คนเดียวหรือ เสิ่นเอ้อร์เล่า?”

วันนั้น ซูเหวยเพียงออกมาเก็บฟืน ก็พบกับหูเฉียงเข้าเสียก่อน ข้างกายเขายังมีชายอีกสองคนยืนอยู่ด้วย ล้วนเป็นพวกอันธพาลประจำหมู่บ้านที่มารวมตัวกันเล่นพนันจนถึงกลางดึกที่บ้านหวังหมิง เสื้อผ้าที่ไม่ซักเปลี่ยนมาหลายวันส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวคลุ้ง

ซูเหวยขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย หูเฉียงจ้องนางเขม็ง ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างกับชายสองคนข้างกาย จากนั้นทั้งสามก็ระเบิดเสียงหัวเราะทำให้น่าขยะแขยงออกมา

ซูเหวยผู้น่าสงสารได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูด ฟืนก็ไม่เก็บต่อแล้ว รีบวิ่งกลับบ้านไปนั่งขุ่นเคืองอยู่เงียบ ๆ ส่วนเสิ่นเยี่ยนก็ไม่รู้ว่าไปไหน

แม้จะเป็นกลางวันแสก ๆ แต่หญิงสาวที่ทั้งอ่อนวัยและงดงามเช่นนาง เมื่ออยู่บ้านเพียงลำพังก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง