กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หูเฉียงมิได้คิดจะล้างแค้นให้น้องสาว เขาเพียงละโมบในความงามของซูเหวย คิดว่าตระกูลเสิ่นล่มสลายไปแล้ว เสิ่นเหล่าเอ้อร์ก็เป็นเพียงคนพิการ หากเขาทำอะไรซูเหวยขึ้นมา สตรีนางนี้คงไม่กล้าป่าวประกาศออกไปเป็นแน่
เช่นนั้นภายภาคหน้า ไม่แน่ว่าเขาอาจเรียกนางเมื่อใดก็มาได้เมื่อนั้น……
หูเฉียงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ทว่าปกติซูเหวยแทบไม่ออกจากเรือน หากออกไปข้างนอกก็เป็นช่วงกลางวัน ยามนี้หิมะหนัก นางยิ่งไม่ค่อยออกมา แล้วจะทำอย่างไรจึงจะล่อนางออกมาได้เล่า
…
ซูเหวยเดินตามทางเล็กกลับบ้าน เสิ่นเยี่ยนเก็บโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว แม้แต่หม้อชามก็ล้างเสร็จสิ้น กำลังถือลูกกลมขนแกะของซูเหวยจิ้ม ๆ อยู่
ซูเหวยมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เจ้าอยากจิ้มอะไรหรือ”