ตอนที่ 37 ลิงน้อย

ยามเที่ยง กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วหมู่บ้าน กลิ่นเนื้อหลากหลายชนิดผสมปนเปกัน ชวนให้น้ำลายสอยิ่งนัก

กลิ่นเนื้อจากตระกูลเสิ่นดูจะหอมเป็นพิเศษ ในหม้อกำลังตุ๋นเนื้ออยู่ ซูเหวยเอาแต่จิ้ม ๆ ปั้น ๆ จนก่อนเนื้อจะยกออกจากหม้อ นางก็ทำเจ้าลิงน้อยหน้าซื่อท่าทางน่าเอ็นดูเสร็จหนึ่งตัว ทั้งยังทำกล่องยาใบเล็กให้นางลิงน้อยแบกไว้บนหลังด้วย

“เจ้าลิงตัวนี้ช่างเหมาะกับฉินอวี้เสียจริง” เสิ่นเยี่ยนเอ่ยขึ้น

ซูเหวยยิ้มกล่าวว่า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”

วางลิงไว้ด้านข้าง แล้วยกเนื้อขึ้นโต๊ะ ทั้งสองคนก็เริ่มกิน