กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยถือกางเกงขาสั้นที่ทำให้เสิ่นเยี่ยนเอาไว้ เพิ่งก้าวออกจากประตูห้องครัวก็สบตาเข้ากับหูเหวินที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
หูเหวินมองซูเหวย แล้วมองกางเกงของบุรุษในมือของนาง…
สีหน้าของเขาปรากฏแววเจ็บปวดที่ซูเหวยยากจะบรรยาย
ซูเหวย “...”
ไม่เป็นกระไรกระมัง…
เหตุใดบุรุษทุกคนที่นางพบเจอจึงผิดปกติเช่นนี้
“แปะ!”
ปลาที่อยู่ในมือของหูเหวินร่วงลงพื้น
เขาจ้องซูเหวยเขม็งครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังวิ่งหนีไป
“ปลาของเจ้า…”