กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดินไปมาอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ซูเหวยสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเข้าห้องของเสิ่นเยี่ยนอีกครั้ง
เสิ่นเยี่ยนกินโจ๊กหมดไปแล้ว คงเป็นเพราะได้กินข้าวจนมีแรง เขาจึงพยุงตัวลุกนั่งพิงกำแพง
ซูเหวยมองผมที่เหมือนถูกสุนัขแทะของเขาด้วยสีหน้าที่เหลือเกรงจะบรรยาย…