ตอนที่ 128 ศพขั้นกาล น้ำลายสอจนแทบร้องไห้

ตอนที่ 128 ศพขั้นกาล น้ำลายสอจนแทบร้องไห้

“ผู้อาวุโส! ผู้อาวุโสไว้ชีวิตด้วย! ผู้อาวุโสปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายอมเป็นวัวเป็นม้า คอยรับใช้ท่านไปตลอดกาล!”

เมื่อเห็นฉู่โม่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้ลงมือฆ่าตนในทันที ฮวาซีเยวี่ยก็รีบร่อนลงมาจากฟ้า เสียงดังตุ้บ นางคุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้งแล้วโขกหัวอย่างบ้าคลั่ง

บนใบหน้าสวยสะพรั่งเปี่ยมเสน่ห์นั้น เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ หน้าผากโขกจนแตกยับเยินเลือดเนื้อเปรอะเปื้อน

ไม่เหลือเค้าความสง่างามระดับเทพธิดาเหมือนตอนที่เพิ่งเจอกันเลยแม้แต่น้อย

ฉู่โม่หันไปมองหลิวชิงเสวี่ยและคนอื่นๆ “ใครก็ได้ช่วยบอกข้าทีว่าเกิดอะไรขึ้น? ตื่นมาทำไมรู้สึกเหมือนโลกเปลี่ยนไปเลยล่ะ?”

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าฉู่โม่ซึ่งเป็นคนลงมือเอง จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

พอนึกถึงท่าทางของฉู่โม่ในยามปกติที่ชอบซ่อนพลังฝีมือไว้เพื่อบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร