กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 122 วาดมังกรแต่งแต้มดวงตา เซียนที่มีชีวิต
“โอ๊ยแม่เจ้า! ในที่สุดก็วาดเสร็จ ปวดมือชะมัดเลย!”
ฉู่โม่สะบัดข้อมือไปมาแล้ววางพู่กันลง
เมื่อเห็นท่าทางสบายอกสบายใจบวกกับคำพูดอวดรวยแบบหน้าตายของเขา ซือหม่าฉางเฟิงก็ถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับกลายเป็นหิน
ฟังดูสิ นั่นใช่คำที่คนเขาพูดกันไหม?
ภาพวาดระดับแดนสุราตั้งหนึ่งร้อยแผ่น เทียบเท่ากับยุทโธปกรณ์ระดับจักรวาลแบบใช้แล้วทิ้งหนึ่งร้อยชิ้นเชียวนะ
ตัวเขาเองแค่ฝืนวาดภาพระดับแดนวิญญาณแผ่นเดียวก็แทบจะสูบเรี่ยวแรงไปหมดร่าง ต้องพักฟื้นตั้งสิบวันครึ่งเดือนกว่าจะหาย
แต่ฉู่โม่วาดรวดเดียวหนึ่งร้อยแผ่น กลับแค่... ปวดข้อมือเนี่ยนะ?
นี่มันสัตว์ประหลาดประเภทไหนกันวะเนี่ย? ซือหม่าฉางเฟิงรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนไปหมด!
เขาสะบัดหัวแรงๆ พอหันไปมองปึกกระดาษภาพวาดตรงหน้าหลิวชิงเสวี่ย สายตาทุกคนก็เต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อน แม้แต่ซือหม่าฉางเฟิงที่เป็นถึงขั้นกาลก็ยังอิจฉาจนตาแดงก่ำ