ตอนที่ 16 ข้าพูดจริง ๆ นะ ลายมือพ่อข้าต่างหากที่เป็นอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 16 ข้าพูดจริง ๆ นะ ลายมือพ่อข้าต่างหากที่เป็นอันดับหนึ่ง

ในที่สุด ตามคำขอของดาบโลหิต ประมุขแดนเหมียวก็ยอมถอนพิษยมราชกลับไป

หยางมู่เสวี่ยจึงถูกดาบโลหิตพาตัวไปได้สำเร็จ คืนนี้นางโดนทรมานจนอยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ลง!

ส่วนเจิ้นเป่ยอ๋องพอกลับถึงตำหนักบรรทมแล้ว กลับไม่ได้เข้านอนทันที

แต่กลับ...

“ใครอยู่ข้างนอก! ไปตามเชิ่นซินมาหาเปิ่นหวาง!”

สิ้นเสียงคำสั่ง ไม่ถึงครึ่งนาที ชายหนุ่มท่าทางอ่อนช้อยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในตำหนักบรรทมของเจิ้นเป่ยอ๋อง

คนผู้นี้คือเด็กรับใช้ในห้องหนังสือของเขา ทั้งยังเป็น... กุนซือลับที่เขาซ่อนไว้อีกด้วย!

พอเห็นว่าใครมา สายตาของเจิ้นเป่ยอ๋องก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที พลางตบที่ขอบเตียงเบา ๆ

ชายหนุ่มนามว่าเชิ่นซินคนนั้น จึงเดินตรงเข้าไปนั่งลง