บทที่ 735 ลูกของเรา

ตอนที่ 734: ลูกของเรา

คุณปู่เป่ยออกจากโรงพยาบาลแล้ว

ตอนที่โทรศัพท์หาหลี่จุยหย่วน นั่นคือสติสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ของเขา ไม่นานหลังจากวางสาย เขาก็เข้าสู่ภาวะโคม่า

เขาเรียกร้องที่จะออกจากโรงพยาบาล และปฏิเสธไม่ให้ทีมแพทย์เข้ามาประจำการที่บ้านของตน

คำพูดของผู้อาวุโส หากเป็นเมื่อก่อน ในบ้านคงไม่มีใครกล้าขัด

แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะบารมีของเขา แต่เป็นเพราะสถานะในฐานะพ่อเฒ่าของครอบครัว

ท้ายที่สุดแล้ว ในแง่หนึ่ง ต่อให้ชายชราจะต้องนอนหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้เพิ่มอีกสักวัน ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ ความหมายที่มีต่อตระกูลทั้งหมดก็ย่อมแตกต่างออกไป

ซูอี้โจวกับหลี่หลานยืนรออยู่ด้วยกันนอกป้อมยาม เห็นเงาร่างของหลี่จุยหย่วนและอ๋าลี่แล้ว ก็รีบพาพวกเขาสองคนเข้าไปข้างในทันที

ท่าทีของหลี่หลานปกติเรียบร้อยดี สอดคล้องกับบทบาทหน้าที่ของเธอในปัจจุบัน ก่อนจะออกเดินทางไปยังโครงการที่ราบสูง หลี่จุยหย่วนเคยมาเยี่ยมคุณปู่เป่ยที่เมืองหลวง และลงมือทำการซ่อมแซมผิวหนังมนุษย์ครั้งที่สองในรอบหลายปีให้หลี่หลาน

คุณย่าเป่ยยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตูเรือน นางแต่งกายด้วยชุดสีเรียบ ผมหวีเรียบร้อยไม่มีที่ติ นางมีความรู้สึกอัดอั้นรุนแรงอยู่ข้างในแต่ก็พยายามสะกดกลั้นไว้ ในดวงตาที่แดงเรื่อเล็กน้อยนั้นเต็มไปด้วยความใสกระจ่างและความเด็ดเดี่ยว