บทที่ 734 คุณปู่เป่ย

ตอนที่ 733: คุณปู่เป่ย

สภาพแวดล้อมที่มืดมิดมาเนิ่นนานและอยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอดนอกเหนือจากการจัดการเหล่าสิ่งชั่วร้าย แม้จะไม่ถึงกับทำให้สายตาเสื่อมถอยอย่างรุนแรง แต่ก็ทำให้หลี่ว์ตี้เป่ยมีนิสัยคุ้นชินกับการใช้จิตวิญญาณรับรู้ก่อนการมองเห็นด้วยตาเปล่า

ช่วยไม่ได้ ตอนที่เด็กหนุ่มคนนี้เปิดประตูเข้ามาใช้วิธีการเหล่านั้น มันช่างคล้ายคลึงกับคนผู้นั้นเหลือเกิน อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้ฝึกยุทธ ร่างกายและกลิ่นอายต่างเป็นคนธรรมดา

หลี่ว์ตี้เป่ยเดินมาถึงตัวเปิ่นเปิ่น พลิกตัวเปิ่นเปิ่นกลับมา ถึงได้ตระหนักว่าตนเองจำคนผิด

หลังจากความงุนงงชั่วขณะ “เฮ้อ——”

ลำคอของหลี่ว์ตี้เป่ยเปล่งเสียงถอนหายใจยาวนานที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าออกมา

เดิมทีเขาเป็นคนจิตใจซื่อ ธรรมะ และเมตตา ตั้งแต่เด็กจนโตใช้ชีวิตอยู่แต่ในเขตอาคมของหมู่บ้าน ต่อมาก็ปิดผนึกเมืองอยู่ที่นี่ ยิ่งทำให้เขามีความไร้เดียงสาเพิ่มขึ้นไปอีก

เสี้ยววินาทีก่อนหลี่ว์ตี้เปียยังรู้สึกว่าตนเองถูกผนึกอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน ชั่วพริบตาต่อมากลับคิดขึ้นได้ว่าที่แท้ตนเองอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว

เนิ่นนานเสียจนเด็กหนุ่มคนนั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานมีลูก และลูกของเขาก็เติบโตจนถึงวัยในตอนนี้

เขาไม่ได้มา แต่ลูกของเขามาแล้ว