บทที่ 710 กลับบ้าน

ตอนที่ 709: กลับบ้าน

“เปรี๊ยะปะๆ~”

เสียงดังเปรี๊ยะราวกับเสียงดนตรีจากสวรรค์ดังขึ้นจากกองไฟเป็นระยะ ประกายไฟดวงน้อยดีดดิ้นลอยละลิ่วขึ้นสู่อากาศ

อารีถือผ้าเช็ดหน้า บรรจงเช็ดใบหน้าให้หลี่จุยหย่วนอย่างอ่อนโยน

ตอนที่พี่เลี่ยงเลี่ยงแบกเด็กหนุ่มเดินเท้ากลับมา สหายบางคนส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น บางคนถึงกับร่ำไห้ด้วยความดีใจ แมีแต่อารีที่ยังคงสงบนิ่ง เธอเดินไปอุ้มเสี่ยวหย่วนของเธอลงจากหลังของพี่เลี่ยงเลี่ยงด้วยท่าทีเรียบง่าย

เซวียเลี่ยงเลี่ยงเม้มริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความกลัวว่าเด็กสาวจะมีแรงไม่พอ จึงทำท่าจะยื่นมือเข้าไปช่วยประคองโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าเด็กสาวกลับดูคล่องแคล่วและควบคุมสถานการณ์ได้ดีกว่าตัวเขาเสียอีก

วินาทีที่ปู่เซวียผู้มีผมขาวโพลนปล่อยตัวเขาลง และหางตาเหลือบไปเห็นพี่เลี่ยงเลี่ยงหนุ่มที่ศีรษะมีเลือดไหลวิ่งตรงมาหา สายเส้นสุดท้ายที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดในใจของเด็กหนุ่มก็ขาดผึ่งลง เขาสลบไสลไม่ได้สติไปในทันที

วางผ้าเช็ดหน้าลง ปลายนี้วของอารีนวดคลึงเบาๆ บริเวณระหว่างคิ้วของเด็กหนุ่ม

เขากำลังทนทุกข์ทรมาน

ร่างที่บอบบางกำลังแบกรับพลังจิตวิญญาณอันมหาสาร