กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
捞尸人 第668章
“พี่จุยหย่วน เราถึงซีอานแล้ว!”
หลินซูโหย่วที่เพิ่งมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ เขาชี้ไม้ชี้มือแนะนำสถานที่นอกหน้าต่างรถอย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังต้อนรับเพื่อนฝูงมาเยือน “บ้านเกิด” ของตัวเอง
จ้าวอี้คาบไปป์ไว้ในปาก สายตาที่มองอาโหย่วเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
บางครั้งในทีมก็จำเป็นต้องมีคนอย่างอาโหย่วที่มีพลังบวกและกระตือรือร้นต่อชีวิตเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เพราะเขาต่อสู้เก่ง แต่เพราะมีเขาอยู่ บรรยากาศในทีมถึงจะไม่ดูหดหู่จนเกินไป
คนแซ่หลี่คนหนึ่ง คนเงียบขรึมคนหนึ่ง คนกู้ศพคนหนึ่ง คนตระกูลอินคนหนึ่ง ส่วนถานเหวินปินนั้นเป็นพวกที่รู้จักกาลเทศะ แต่คนประเภทนี้มักจะลงมือทำก็ต่อเมื่อถึงเวลาต้องก่อไฟทำอาหาร ไม่เหมือนอาโหย่วที่เปรียบเสมือนหัวแร้งที่เปิดเครื่องทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่มีวันหยุด
หลินซูโหย่ว: “ไอ้สามตา ฉันพาแกไปดูสุสานทหารดินเผาไหม?”
จ้าวอี้พยักหน้า: “เอาสิ”
หลินซูโหย่ววางแผนในใจว่าจะพาจ้าวอี้ไปชม “พิพิธภัณฑ์สิ่งมหัศจรรย์ของโลก” แห่งนั้น แต่ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขานั้น จ้าวอี้มองออกหมดตั้งแต่อยู่บนใบหน้าแล้ว เฉินหลินหลังจากกินอิ่มที่บ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิงก็นอนหลับไป พอเข้าสู่หน้าร้อน อากาศในรถก็อบอ้าว เธอพิงเบาะนั่งโดยมีชั้นพลังบางๆ ปกคลุมร่างกายไว้ ราวกับเปิดเครื่องปรับอากาศส่วนตัวที่ใช้ได้แค่คนเดียว