บทที่ 648 7

บทที่ 647

“ฉัน...”

จ้าวอี้อยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดออกมาอย่างไร เขาไม่เคยดูแคลนพรสวรรค์ที่ล้ำลึกดั่งก้นบึ้งของเด็กสาวคนนี้เลย เพียงแต่เงาของคนแซ่หลี่นั้นทาบทับหนักหนาเกินไป จนบดบังทุกด้านอื่นของนางไปจนหมดสิ้น

หากจะเอ่ยขอโทษจริงๆ กลับจะดูเหมือนว่าคำว่า “ท้าทาย” ของเขาเป็นสิ่งที่จงใจทำขึ้นเพื่อต้อนให้อีกฝ่ายจนมุม หากเขาคิดวางแผนไว้ถึงขั้นนั้นจริงๆ เขาก็คงรับคำด่าทอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้คิดเช่นนั้น

ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อย่างไรเสียมันก็เป็นความผิดของเขาเอง

จ้าวอี้พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง สองมือประคองไข่ตรงหน้า เงยหน้าขึ้นแล้วชูไข่ขึ้นสูง ราวกับว่าถ้อยคำนับพันหมื่นล้วนรวมอยู่ในเหล้าไข่ถ้วยนี้

ทว่าทันทีที่ชูขึ้น แรงก็หมดลงตามคาด จ้าวอี้หงายหลังล้มลงทั้งคนทั้งไข่ ของเหลวในไข่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

“ฮิฮิ...”

สภาพดูทุลักทุเลไม่น้อย แต่ก็ไม่เป็นไร จ้าวอี้ก้มตัวลงนอนราบกับพื้น เตรียมจะจุมพิตผืนดินโดยไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ

เด็กสาวชูนิ้วขึ้น สายลมหมุนวน ของเหลวในไข่บนพื้นลอยขึ้นมาหยุดอยู่ที่ระดับปากของจ้าวอี้พอดี ราวกับมีหมั่นโถวแขวนไว้ให้กิน