บทที่ 620 (จบเล่ม)

บทที่ 619 (จบเล่ม)

บนระเบียงชั้นสอง ประตูห้องของหลี่ซานเจียงถูกผลักออก ท่านจ๋ายเดินออกมาจากข้างใน

เนื่องจากร่างกายไม่ค่อยสบาย เขาจึงมางีบหลับที่นี่

“แก่แล้ว แก่ลงจริงๆ แล้วสินะ...”

ตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือ มีคนคอยพร่ำบอกเขาอยู่เสมอว่า “ร่างกายไม่ใช่เหล็ก ต้องรู้จักพักผ่อนบ้าง” ทุกครั้งเขาทำได้เพียงยิ้มรับและขอบคุณในความห่วงใย แต่ในใจกลับไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

ทว่าในตอนนี้ เช่นเดียวกับโครงการที่ต้องผ่านการพิสูจน์จากความเป็นจริง ร่างกายของเขากำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่า:

ตัวเขาเองนั้น แก่ลงแล้วจริงๆ

เพียงแค่ประชุมติดต่อกันหลายวัน พอเข้าสู่หนานทง พอคนเราผ่อนคลายลง ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ราวกับว่ามีเวลานอนเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ

“หืม?”

บนทางเดินเล็กๆ ใต้คันดิน หลี่จุยหย่วนกำลังเดินจากไป