บทที่ 592 1

บทที่ 591

ตอนที่หลี่จุยหย่วนเพิ่งมาถึงเขาหลูซาน จ้าวอี้เคยพูดไว้ว่า: "การมาของนายทำให้ฉันรู้สึกหวั่นใจชอบกล"

ปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่การประสานงานกลับเข้าขากันอย่างน่าประหลาด

สถานการณ์ตรงหน้า แม้จะเหนือความคาดหมาย แต่ก็อยู่ในวิสัยที่พอจะเข้าใจได้

จ้าวอี้เองยังนึกไม่ออกเลยว่า หากเขาสามารถจัดการกับ "คุณย่าทวด" ผู้เป็นสิ่งชั่วร้ายในประวัติศาสตร์ตระกูลหมิงตนนี้ได้ เขาจะได้รับบุญบารมีมหาศาลขนาดไหน

แน่นอนว่านั่นต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าเขาต้องไม่ถูก "คุณย่าทวด" จัดการเสียก่อน

อีกอย่าง เพราะความใจร้อนของเขาเอง หากปล่อยให้ "คุณย่าทวด" ตนนี้หลุดออกไปสร้างความเดือดร้อน กฎแห่งกรรมและบาปเวรคงถาโถมใส่จ้าวอี้จนตายตกตามกัน

การสะกดนางไว้ จึงเป็นหน้าที่ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยง

ส่วนจะสะกดอย่างไรนั้น...

รอยแยกประตูความเป็นความตายบนหน้าอกของจ้าวอี้หยุดทำงานไปนานแล้ว ในเมื่อมีคนแซ่หลี่อยู่ข้างหลัง ก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองสมองคิดแผนการให้เสียแรง