บทที่ 570 9

**ตอนที่ 569**

ขณะที่ท่านปู่ซานกำลังร่วงลงมา เขาตัดสินใจม้วนตัวตีลังกาไปข้างหน้า

นั่นช่วยให้ใบหน้าของเขาไม่ต้องกระแทกพื้นโดยตรง แต่เปลี่ยนเป็นใช้มือและเท้าค้ำยันไว้แทน แม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่นั่นก็ช่วยให้เขาไม่ต้องกลายเป็น "แผ่นเหล็กพลิกด้าน" (หน้าทิ่มพื้น)

หลี่ซานเจียงที่ยืนอยู่บนระเบียงชะโงกหน้ามองลงมาแล้วตะโกนด้วยความร้อนใจ:

"ซานเพ่า! ซานเพ่าเอ๊ย!"

โชคดีที่ตอนนี้ท่านปู่ซานยังไม่กล้าตาย เพราะเขายังตายตาไม่หลับ

ยังไม่ทันที่คนที่ห่วงใยจะวิ่งกรูเข้ามา เขาก็เงยหน้าลุกขึ้นนั่งเองเสียก่อน จากนั้นก็ใช้มือยันพื้นลุกขึ้นยืน พลางสูดปากด้วยความเจ็บปวดและปัดฝุ่นตามตัว:

"ฮ่าๆ ลื่นน่ะ ลื่นไปนิดเดียว เหมิงเหมิงเอ๊ย เจ้ากลับมาแล้วรึ กลับมาก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว... ซี้ด!"

อินเหมิงตกใจกับการแสดงของท่านปู่ซานจนทำอะไรไม่ถูก เธอหมุนตัววิ่งเข้าไปจะดูอาการ แต่เพราะขนมที่ป้าหลิวป้อนให้ก่อนหน้านี้ละลายในปากทันที พอเดินมาถึงตรงหน้าท่านปู่ซาน เธอก็เกิดอาการคลื่นไส้อีกครั้ง:

"อุแหวะ!"