บทที่ 564 3

บทที่ 563

แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ร่างเงาหลายสายเดินออกมาจากโต๊ะเครื่องเซ่น เมื่อเดินผ่านหน้าหลี่จุยหย่วน แต่ละร่างต่างแสดงท่าทีที่แตกต่างกันไป

บางร่างหัวเราะอย่างผู้ชนะที่วางแผนสำเร็จ บางร่างเกาหัวโล้นด้วยความเขินอาย บางร่างจงใจหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าหลี่จุยหย่วนเพื่อพินิจมองอย่างละเอียด

พระเถระศักดิ์สิทธิ์ผู้มีรูปปั้นในท่าทางกำลังย่างบาร์บีคิว ยังยื่นไม้เสียบเนื้อที่ไม่มีอยู่จริงมาจ่อที่ปากหลี่จุยหย่วนเพื่อล่อหลอก ก่อนจะกัดเนื้อย่างที่ไม่มีตัวตนนั้นด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

จิตวิญญาณของพญามังกรคือร่องรอยสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในโลกนี้หลังจากที่พญามังกรจากไป สิ่งที่พวกท่านแสดงออกมาคือด้านที่แท้จริงและบริสุทธิ์ที่สุดในยามที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งมักจะแฝงไปด้วยความนัย

สิ่งนี้เพียงพอที่จะทำให้เห็นว่า เหล่าพระเถระศักดิ์สิทธิ์แห่งชิงหลงในยุคสมัยของพวกท่านนั้น เป็นบุคคลที่น่าสนใจเพียงใด

จิตวิญญาณของพระเถระศักดิ์สิทธิ์ก้าวเข้าสู่ร่างของหมีเซิงทีละร่าง รอยแผลเป็นบนศีรษะของหมีเซิงก็สว่างวาบขึ้นทีละจุด

ทว่าพลังมารในกายของหมีเซิงกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงไปคือดวงตาของหมีเซิง มันไม่หลงเหลือความโหดเหี้ยม ดุดัน หรือกระหายเลือดอีกต่อไป แต่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและสงบนิ่ง

ไม่ใช่เพราะจิตวิญญาณของเหล่าพระเถระศักดิ์สิทธิ์อ่อนแรงจากการปราบจลาจลในเจดีย์ปราบมารจนถึงขั้นนี้ แต่เป็นเพราะพวกท่านไม่ได้ใส่ใจในความแตกต่างระหว่างพุทธกับมาร