บทที่ 542 1

ตอนที่ 541

“หมาล่าจี ลองชิมดูสิ นี่เป็นของขึ้นชื่อเมืองเฟิงตูของเราเลยนะ แล้วก็ยังมีเกี๊ยวซ่าซอสเผ็ดเมืองผี เนื้อวัวโคมไฟอีก...”

อินเหมิงคีบอาหารใส่ปากรุ่นเซิงไม่หยุด รุ่นเซิงกลืนลงคออย่างรวดเร็วแล้วอ้าปากรอรับคำถัดไปทันที

แสงยามโพล้เพล้ฉาบไล้เมืองผีแห่งนี้จนดูอบอุ่น ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาที่ท่าเรือ ทั้งสองนั่งอยู่บนขั้นบันได กินดื่มและพูดคุยกันอย่างมีความสุขราวกับอยู่ในโลกของตัวเอง

นับตั้งแต่อินเหมิงพบว่ารุ่นเซิงไม่จำเป็นต้องสูดดมธูปเพื่อประทังชีวิตอีกต่อไป ช่วงนี้เธอก็ขยันซื้อของกินเล่นสารพัดอย่างจากถนนผีมาป้อนเขา

ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเธอรังเกียจเรื่องนั้น แต่การที่รุ่นเซิงกินข้าวได้โดยไม่ต้องจุดธูป ทำให้เขามีอุณหภูมิและสัมผัสที่ดูเป็นมนุษย์มากขึ้น

เธอดีใจแทนรุ่นเซิงจากก้นบึ้งของหัวใจ ชีวิตคนเรามีเวลาเพียงร้อยปี หากใช้ชีวิตเหมือนศพดิ่งไปวันๆ ก็คงเสียเปล่า มีเพียงการใช้ชีวิตแบบมนุษย์เท่านั้นถึงจะลิ้มรสชาติที่แท้จริงของชีวิตได้

“อร่อยไหม”

“อร่อย”

รุ่นเซิงพยักหน้า เมื่อกินเกี๊ยวซ่าชามสุดท้ายหมด เขาก็รู้สึกอิ่มแปล้