บทที่ 541 0

**ตอนที่ 540**

“หึหึ เพราะงั้นนี่แหละคือความลำบากใจของการมีพรสวรรค์สูงเกินไป”

หลังจากฟังคำตอบของหลี่จุยหย่วน จ้าวอี้ก็เริ่มหัวเราะเยาะอย่างสมน้ำหน้า

หลี่จุยหย่วนประสานมือเข้าหากัน เส้นด้ายสีทองจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาโอบล้อมรอบตัวเฉินซีหยวน เด็กหนุ่มสวดมนต์พึมพำ เสียงสวดสรรเสริญดังขึ้นทั่วทั้งห้อง

จ้าวอี้กวาดสายตามอง เขาไม่สัมผัสได้ถึงพลังพุทธแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าคนแซ่หลี่เพียงแค่ยืม “เปลือกนอกของพระโพธิสัตว์” มาใช้เพื่อช่วยให้จิตใจของเฉินซีหยวนสงบลงและขับไล่อิทธิพลของมารในใจเท่านั้น

แน่นอนว่ามันเพียงพอต่อการใช้งาน แต่มันก็สะท้อนให้เห็นในอีกมุมหนึ่งว่า พระโพธิสัตว์ในแบบของคนแซ่หลี่นั้น มีชื่อแต่ไร้ตัวตนจริง

ในเรื่องนี้จ้าวอี้ไม่ได้รู้สึกสมน้ำหน้าแต่อย่างใด อันที่จริงเขาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความพิเศษของคนแซ่หลี่ได้ก่อนหลิวอวี้เหมยเสียอีก

หนึ่งเค่อผ่านไป หลี่จุยหย่วนหยุดสวดมนต์ ความอึดอัดที่คิ้วของเฉินซีหยวนก็คลายลง

จ้าวอี้คลายผนึกที่สะกดเธอไว้ เธอหลับสนิทอย่างเป็นสุข นอนตะแคงกอดหมอนข้างพลางขบเคี้ยวฟันเบาๆ