บทที่ 478 7

**ตอนที่ 477**

มิเซิงมองดูเหล่าศิษย์ผู้อาจารย์ที่นอนระเกะระกะอยู่เต็มพื้น

ในใจของหลวงจีนผู้นี้ไร้ซึ่งคลื่นลม

เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนเองกำลังเลือกสิ่งใด เมื่อหลินซูโหย่วและรุ่นเซิงต่างยืนอยู่บนหลังคา และเด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอย่างใกล้ชิดเพียงลำพัง หลวงจีนก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น

จากการปะทะกันในระลอกก่อน ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจกันและกัน หลวงจีนรู้ดีว่าเด็กหนุ่มไม่มีทางเอาตัวไปเสี่ยง หากพบว่าเด็กหนุ่มทำเช่นนั้น นั่นหมายความว่าตัวเขาในสายตาของเด็กหนุ่มได้กลายเป็นคนไร้พิษสงไปแล้ว

มิเซิงหันกลับไปมองผิวน้ำเบื้องหลัง

จากนั้นเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ยกเท้าก้าวขึ้นสู่ท่าเรือ

แม้จะไม่ได้มาด้วยเรือ แต่เขาก็ได้ขึ้นฝั่งที่นี่

หลี่จุยหย่วน: "ฉันไม่คิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่"

มิเซิง: "ผู้อาวุโส อาตมาไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้"