บทที่ 468 章

第467章

การกำจัดชายตรงหน้า หรือก็คือเจ้าหุบเขาซุนชิงฮว่านั้นไม่ใช่เรื่องยาก

อย่าได้ดูถูกท่าทีที่ดูเหมือนเขากำลังปลุกเร้าเสียงกรีดร้องของภูตผีและวิชาอาคมอันน่าสะพรึงกลัวเพียงแค่ขยับมือ เพราะแท้จริงแล้วผู้ที่กำลังร่ายอาคมไม่ใช่เขา แต่เป็นสภาพแวดล้อมของที่แห่งนี้ต่างหาก

หากเปรียบแสงสีแดงที่ปกคลุมอยู่ก่อนหน้านี้เป็นหัวใจ ซุนชิงฮว่าในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนสมองที่ฝ่อลีบอย่างรุนแรง การที่ดวงวิญญาณในนรกภูมิเล็กๆ แห่งนี้ถูกผนึกรวมกัน ก็เท่ากับเป็นการสูบฉีดเลือดออกจากร่างนี้จนหมดสิ้น

ไม่ใช่ว่าการเข้ามาของหลี่จุยหย่วนและคนอื่นๆ ทำให้ซุนชิงฮว่าสูญเสียการควบคุม แต่ตัวเขาเองนั้นมีปัญหามานานแล้ว ไม่ว่าจะมีสิ่งเร้าจากภายนอกหรือไม่ การดับสูญของเขาก็ได้เข้าสู่ช่วงนับถอยหลังไปนานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ลงมือกับเขาก่อน ปล่อยให้ "ร่างเนื้อ" นี้ฟื้นคืนชีพ ควบคุมไม่ได้ และคลุ้มคลั่งในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นย่อมเลวร้ายยิ่งกว่านี้หลายเท่า

หลังจากคลื่นลูกแรกพ่ายแพ้ เจียงสุ่ยก็จัดเตรียมคลื่นลูกที่สองตามมาทันที ในมุมมองของเจียงสุ่ย เมื่อฝีหนองนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องแตกออก การเจาะให้แตกเร็วขึ้นและรีดหนองออกมาให้มากที่สุดย่อมเป็นผลดีกว่า

หลี่จุยหย่วนกำลังครุ่นคิดปัญหาหนึ่ง นั่นคือเจียงสุ่ยจะยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้หรือไม่?

น่าจะ... ยอมรับ

ตัวเขาเองเป็นคนขุดร่องน้ำและก้าวเข้ามาในคลื่นลูกนี้ด้วยตัวเอง