บทที่ 371 章

捞尸人 第371章

เฉินซีหยวนก้าวเดินด้วยท่วงท่าร่าเริงและเบาสบาย มุ่งหน้าไปยังป่าท้อแห่งนั้น

ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางถูกสายลมที่พัดผ่านผืนนาทั้งสองข้างทางพัดพาจนจางหายไป หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะราวกับกำลังหมุนวนไปพร้อมกับละอองดอกแดนดิไลออน

ในหัวของแม่นางเฉินกำลังวางแผนว่า เมื่อได้พบกับน้องชายและคนอื่นๆ แล้ว นางควรจะกระโดดออกมาแล้วตะโกนว่า:

“แต่น แตน แต๊น~~~”

หรือจะเปิดเขตแดนแล้วย่องเข้าไปใกล้ๆ อย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็ใช้มือปิดตาน้องชายจากด้านหลังแล้วพูดว่า:

“ฮ่าๆ ทายซิว่าใครเอ่ย!”

น้องชายเอ๋ย ไม่นึกละสิ?

พี่สาวคนนี้ฉลาดจะตายไป เธอคิดว่าถ้าไม่บอกที่อยู่แล้วพี่จะหาทางมาไม่ถูกหรือไง

ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นหอมของดอกท้อที่คนทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น มันช่างสดชื่นราวกับได้ดื่มสุราเลิศรส