บทที่ 335 th

หลี่จุยหย่วนนั่งอยู่บนม้านั่งหินเป็นเวลานาน

นานเสียจนรุ่นเซิง ผู้ซึ่งปกติไม่ชอบใช้สมองคิดอะไรมากนัก ยังอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงแล้วกระซิบถามเบาๆ ว่า

“เสี่ยวหย่วน เรากลับกันเถอะ?”

ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ดูแล้ว อีกอย่างฉินหลีก็ยังรออยู่ข้างบน ที่สำคัญที่สุดคือ รุ่นเซิงรู้สึกว่าสภาพของเสี่ยวหย่วนในตอนนี้ดูไม่ปกติ

การเหม่อลอยหรือจมอยู่กับความคิดเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอื่น อย่างเช่นหลินซูโหย่วที่มักจะเป็นแบบนี้บ่อยๆ

แต่เสี่ยวหย่วนเป็นคนที่มีสติอยู่เสมอ เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรและต้องทำอะไร

หลี่จุยหย่วนได้สติกลับมาเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

รุ่นเซิงรออยู่อีกครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวหย่วนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหิน รุ่นเซิงจึงจำต้องยื่นมือไปอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นมา แล้วย้ายเขาไปไว้บนหลังของตน

เมื่อเดินออกจากตำแหน่งประธาน เขาเงยหน้าขึ้นมอง ทรายที่ไหลลงมาจากด้านบนยังคงไม่หยุด บางทีเมื่อถึงรุ่งสาง พื้นที่ใต้ดินแห่งนี้คงจะถูกถมจนเต็ม