บทที่ 334 章

捞尸人 第334章

ยามเช้า แสงอาทิตย์กำลังสะสมพลัง เตรียมจะเผยเขี้ยวเล็บอันร้อนระอุออกมา

หลินซูโหย่วหยิบน้ำแข็งที่แช่แข็งไว้ออกมาจากตู้เย็น ใส่ลงในน้ำถั่วเขียวที่ป้าหลิวต้มไว้ เขาซดรวดเดียวหมดชามใหญ่ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความสดชื่น ก่อนจะตักชามที่สองแล้วค่อยๆ ละเลียดดื่มท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมายังลานบ้านหน้าโถงรับแขก

ดื่มเสร็จเขาก็หันไปมองถานเหวินปินที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนฝาโลงศพ มือถือกระดาษและปากกา สายตาจ้องมองตำราค่ายกล ในใจของหลินซูโหย่วอดรู้สึกเสียดายเล็กน้อยไม่ได้

เมื่อก่อนตอนที่พี่ปินปินมีทารกอาฆาตเกาะอยู่ที่ไหล่ทั้งสองข้าง ร่างกายของเขาจะแผ่ไอเย็นเยือกออกมา เฮ้อ... คิดแล้วก็น่าเสียดาย ถ้าพี่ปินปินเกิดล้มป่วยในช่วงเดือนเจ็ดเดือนแปดที่อากาศร้อนจัดแบบนี้ คงจะเย็นสบายไม่น้อย

ตัวเขาเองคงได้นอนห่มผ้าสองชั้นท่ามกลางฤดูร้อนที่แผดเผาจนตัวสั่นงันงก คิดดูแล้วก็คงมีความสุขไม่น้อย

ถานเหวินปิน: "เอามาให้ฉันชามหนึ่ง"

หลินซูโหย่ว: "อ้อ ได้ครับ"

ถานเหวินปินรับน้ำถั่วเขียวใส่น้ำแข็งมาจิบคำหนึ่งแล้วเสนอแนะว่า "รู้สึกว่าถ้าเปลี่ยนจากน้ำแข็งก้อนเป็นน้ำแข็งไส รสสัมผัสน่าจะดีกว่านะ"

หลินซูโหย่ว: "ตู้เย็นบ้านเรา... ดูจะทำยากหน่อยนะครับ"