บทที่ 309 章

第309章

รถบรรทุกคันใหญ่ย่อมทำความเร็วได้ไม่เท่ารถเก๋ง แต่กลับทำให้มีเวลาดื่มด่ำกับทิวทัศน์ข้างทางได้มากกว่า

ถานเหวินปินยื่นบุหรี่ไปจ่อที่ปากของจ้าวอี้ซึ่งกำลังขับรถอยู่ หลังจากจุดไฟให้เสร็จเขาก็ยิ้มแล้วถามว่า:

“กำลังจะได้กลับบ้านแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างครับคุณชาย?”

จ้าวอี้กดแตรสองครั้งก่อนตอบ:

“ใจมันบินกลับไปถึงบ้านนานแล้ว”

ในห้องโดยสารมีเบาะสองแถว หลี่จุยหย่วนนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ส่วนถานเหวินปินกับหลินซูโหย่วนั่งเบาะหลัง

รุ่นเซิงไม่อยากเบียดเสียดกับคนอื่น เขาจึงเลือกที่จะนั่งอยู่คนเดียวในกระบะท้ายที่ว่างเปล่า

จ้าวอี้: “จริงสิ พวกนายอธิบายกับคุณลุงหลี่อย่างไรถึงได้รีบร้อนออกเดินทางขนาดนี้? บอกว่าจะกลับไปสอบปลายภาคที่มหาวิทยาลัยเหรอ?”

ถานเหวินปิน: “เปล่าครับ บอกคุณลุงหลี่ไปว่าที่จิ่วเจียงมีโครงการฝึกงาน”