บทที่ 308 8

## คนกู้ศพ บทที่ 308

### บทที่ 308

“แม่!”

หลี่จวี๋เซียงพุ่งเข้าไปกอดหลิวจินเสีย ดึงเธอลงมาจากเตียง ถ้าเธอมาช้ากว่านี้อีกก้าว มือของหลิวจินเสียคงบีบคอคนแก่บนเตียงไปแล้ว ตอนนั้นก็ยากจะบอกได้ว่าคนแก่ที่กำลังจะตายนั้นจากไปเพราะอะไรกันแน่

หลิวจินเสียถูกดึงถอยหลังไปพลางเตะขาไปพลาง ปากก็ด่าทออย่างเกรี้ยวกราดว่า “ไอ้สัตว์นรก แกไม่ใช่คน ไอ้สัตว์นรก แกมันไม่ใช่ของ!”

แกกำลังจะตาย แกอยากจะสบายก็เลยขุดเรื่องเก่าๆ มาพูดจนหมด แล้วหลิวจินเสียอย่างฉันจะทำยังไง?

เธออายุมากขนาดนี้แล้ว มีลูกสาว มีหลานสาว ชีวิตนี้ก็ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว จะไปสนใจเรื่องชาติกำเนิดของตัวเองทำไม?

จะเป็นลูกแท้ๆ หรือถูกคนร้ายลักพาตัวมา ตอนนี้มันมีความหมายอะไรกับเธอ?

อีกอย่าง แม่ของเธอก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้จนกระทั่งวาระสุดท้าย นั่นก็เพราะอยากจะปิดบังเธอไว้ มีแต่แกเท่านั้นที่ปากพล่อย ไอ้สัตว์นรกปากคันใช่ไหม?

ในตอนนี้ ในใจของหลิวจินเสียไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเองแม้แต่น้อย มีแต่ความโกรธและความขยะแขยงเต็มเปี่ยม