บทที่ 303 3

คนกู้ศพ บทที่ 303

==================================================

บทที่ 303

หลี่ซานเจียงโน้มตัวไปข้างหน้า ก้นลอยเหนือพื้น คุกเข่าครึ่งตัวบนกระเบื้องที่วาดวงกลมไว้ มองดูเด็กหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในวงกลมตรงข้าม กำลังโบกมือไปมาไม่หยุด

ดูแววตาที่จริงจังนั้นสิ แล้วดูสีหน้าเคร่งขรึมนี้ รวมถึงท่าทางมือเล็กๆ ที่เปลี่ยนไปไม่หยุดหย่อน ชุดแล้วชุดเล่า ไม่มีซ้ำกันเลย

เฮ้ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่า คุณชายหย่วนโหวของบ้านเรา พอทำท่าทางพวกนี้แล้ว ดูเหมือนจริงจังเอาเรื่อง!

ในใจหลี่ซานเจียงพลันเกิดความภาคภูมิใจที่เห็นมีคนสืบทอด

แต่ไม่นาน ความคิดนี้ก็ถูกหลี่ซานเจียงปัดทิ้งไป เขาครุ่นคิดว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

อาชีพของเขาเป็นอาชีพที่ดีนักหรือไง? เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะให้หลานชายเดินตามรอยเขาในอนาคต?

แต่คำเตือนเช่นนี้เพิ่งจะมาจุกอยู่ที่คอ ก็ถูกเขากลืนลงไปเองเสียแล้ว