กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
หลี่จุยหย่วนตอนที่ 293
จ้าวอี้พ่นก้นบุหรี่ในปากออกมา ใช้พื้นรองเท้าบี้จนดับ จากนั้นยกมือขึ้นตบแก้มทั้งสองข้างของตัวเองเบาๆ แม้จะไม่แรงแต่ก็เกิดเสียงดังฟังชัด
“ไอ้แซ่หลี่ ฉันเพิ่งจะค้นพบเดี๋ยวนี้เองว่าคนตระกูลอินนี่ไว้หน้าคนแซ่จ้าวอย่างฉันจริงๆ”
“ครั้งแรกก็แปลกหน้า ครั้งที่สองก็คุ้นเคย”
“เฮอะ อย่าบอกนะว่ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ฉันตายไปต้องสลักเรื่องราวพวกนี้ไว้บนป้ายหลุมศพให้ได้ จะได้อวดให้เต็มที่ นายว่าถึงตอนนั้นพวกผีเร่ร่อนที่เดินผ่านไปมาจะกลัวจนต้องก้มกราบฉันไหม?”
“สุสานบรรพบุรุษตระกูลจ้าวแห่งจิ่วเจียง ผีเร่ร่อนจะเข้าไปเพ่นพ่านได้ง่ายๆ หรือไง”
“รอให้ฉันเดินน้ำเสร็จและได้กุมอำนาจตระกูลจ้าวเมื่อไหร่ ฉันจะปฏิรูปประเพณีให้หมด พวกแก่หนังเหนียวที่ตายไปก่อนหน้านี้ฉันจะขุดขึ้นมาเผาให้เกลี้ยง ต่อไปคนตระกูลจ้าวทุกคนต้องเผาศพให้หมด”
“อืม”
“ไม่ใช่ว่าฉันสุดโต่งนะ แต่ในฐานะลูกหลาน ยิ่งเข้าใกล้บรรพบุรุษมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น จริงสิ ไอ้แซ่หลี่ เคล็ดวิชาประจำตระกูลจ้าวที่ฉันให้ไปน่ะ อย่าได้ทิ้งเชียว ฝึกให้เยอะๆ ครั้งนี้ฉันมีโอกาสได้สัมผัสแล้ว ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งใช้ได้ดี”
หลี่จุยหย่วนยกมือซ้ายขึ้น ปลายนิ้วสั่นไหวเบาๆ แสงสีฟ้าไหลเวียนไม่ขาดสาย ดูใสกระจ่างและบริสุทธิ์อย่างยิ่ง