บทที่ 288 8

บทที่ 288

เหนือศีรษะมีกลุ่มเมฆหนาทึบลอยผ่าน บดบังแสงอาทิตย์ทีละน้อยจนเกิดเป็นเงาทอดลงมา

เริ่มจากตำหนักพระกษิติครรภ์ที่มืดสลัวลง ตามด้วยหลี่จุยหย่วนและจ้าวอี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก ทั้งคู่ถูกเงานั้นครอบคลุมไว้ทั้งหมด

สายลมพัดหวีดหวิวขึ้นในเวลานี้ สิ่งที่พัดพามาไม่ใช่ความเย็นสบายอันเป็นเอกลักษณ์ของฤดูร้อน แต่กลับเป็นความวังเวงเยือกเย็น

สถานที่ท่องเที่ยวในเฟิงตูมักเป็นเช่นนี้ ต่อให้แสงแดดจะเจิดจ้าเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

หลี่จุยหย่วนกล่าว “ฉันเคยคิดมาตลอดว่าพวกเรามีสติรู้ตัวดีพอ แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ความรู้ตัวของเรายังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก”

ในอดีต หลี่จุยหย่วนนิยามตัวเองว่าเป็น ‘คมมีด’ อย่างชัดเจน และยอมรับความจำเป็นที่ต้องเป็นคมมีดนั้นในยามที่เขายังอ่อนแอ

แต่ปัญหาคือ การเป็นคมมีดก็เป็นไปเถอะ ทว่าเด็กหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า มือที่กุมด้ามมีดนั้นไม่ได้มีเพียงข้างเดียว หรือสองข้าง... แต่มันกลับมีมากกว่านั้น

ดูเหมือนทุกคนจะคิดว่าเขาใช้งานง่าย และอยากจะยืมมือเขาไปใช้ โดยไม่สนใจจะเข้าคิวรอตามลำดับก่อนหลัง

จน ‘คมมีด’ อย่างเขาเริ่มสับสนไปหมดแล้วว่า ตกลงใครกันแน่ที่เป็นคนกวัดแกว่งตัวเขาอยู่