บทที่ 281 1

บทที่ 281

เมื่อการสาบานสิ้นสุดลง หลี่จุยหย่วนก็ก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อ

จ้าวอี้มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า "ตระกูลที่ตกต่ำ"

อันที่จริง คำนิยามนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย แต่ในขณะเดียวกันมันก็ดูไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง

จ้าวอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม

กระบี่เหรียญทองแดงพังไปแล้ว เขารู้ดีว่าไม่อาจเรียกร้องอะไรได้ การแสดงละครก่อนหน้านี้ นอกจากความเจ็บปวดใจแล้ว เขายังแอบหวังว่าจะตักตวงผลประโยชน์ชดเชยความสูญเสียได้บ้าง

ใครจะไปคิดว่าคนแซ่หลี่ผู้นี้จะแข็งกระด้างราวกับหิน หากเขาขืนรุกคืบมากกว่านี้ เกรงว่าอีกฝ่ายคงสาบานอีกรอบแล้วประกาศตัวเป็นศัตรูกับตระกูลจ้าวแห่งจิ่วเจียงโดยตรงแน่

"อาหย่วน พี่เห็นแก่ความน่าสงสารของผมเถอะ ผมกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก อาศัยเพียงบ่าวรับใช้ชราเลี้ยงดูมา ต้องทนทุกข์ทรมาน..."

"ไม่ยอมรับงั้นหรือ?"

"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น—"