บทที่ 265 章

捞尸人 第265章

ร้องเพลงจบ หลินซูโหย่วก็เดินออกจากห้องวีไอพีตรงไปยังห้องน้ำสุดทาง เขาเปิดก๊อกน้ำแล้ววักน้ำขึ้นล้างหน้า

ตั้งแต่จำความได้ เขาก็ใช้ชีวิตอยู่ในวัดมาโดยตลอด

แม้ว่าวัดจะไม่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก และเขาก็ไปโรงเรียนตามปกติเหมือนเด็กทั่วไป อาจารย์และคุณปู่ของเขาก็เป็นคนหัวโบราณแต่ไม่ได้งมงาย แต่การฝึกวิชา "กวนเจี่ยงโส่ว" ตั้งแต่เด็กก็กินเวลาว่างส่วนใหญ่ของเขาไปจนหมดสิ้น

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละ เขาถึงได้รับอิสระที่เป็นของตัวเองอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกขอบคุณถานเหวินปินที่คอยชวนเขาไปทำกิจกรรมต่างๆ ตั้งแต่ช่วงฝึกทหาร

แต่ต้องยอมรับว่า สิ่งที่เคยรู้สึกอึดอัดในวัยเยาว์ บางทีอาจไม่ใช่เพราะตัวเหตุการณ์นั้นเอง แต่เป็นเพราะเขารังเกียจความอึดอัดนั้นจริงๆ พอถึงเวลาที่สามารถปล่อยตัวปล่อยใจได้จริงๆ กลับพบว่าตัวเองไม่ได้ชอบสถานที่แบบนี้เลยสักนิด

"แกร๊ก!"

เสียงเปิดฝาไฟแช็กดังขึ้น เฉินหลินยืนอยู่ด้านหลังหลินซูโหย่วแล้วจุดบุหรี่

"ร้องได้ดีนะ"

"ขอบคุณครับ"