บทที่ 262 2

ตอนที่ 262

ทันทีที่หลิวอวี้เหมยพูดประโยคนั้นออกไป นางก็รู้ตัวว่าเผลอหลุดปากเสียแล้ว

นางก้มหน้าลง แอบชำเลืองมองหลานสาวที่กุมมือนางอยู่

หลานสาวก็ยังคงเป็นเหมือนเช่นเคย เพียงแค่ประคองนางเดินไปที่เตียงอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเป็นพิเศษ และไม่มีทางที่จะมาเซ้าซี้ถามไถ่ถึงคำพูดที่หลุดออกมานั้น

หลิวอวี้เหมยผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ หลังจากล้มตัวลงนอนบนเตียง นางหลับตาลง พวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ถึงนางจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เรื่องราวในช่วงก่อนหน้านี้ นางก็จดจำได้ทั้งหมด

หลิวอวี้เหมยรู้ดีว่าสมัยสาวๆ ตนเองเป็นคนอารมณ์ร้าย แต่ไม่นึกเลยว่าจะไร้เหตุผลได้ถึงเพียงนี้

พอลองส่องกระจกดู ถึงได้ตระหนักว่า คนแก่คนนั้นที่ยอมทุ่มเททั้งชีวิตให้นางในตอนนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

น่าเสียดายที่คนแก่คนนั้นไม่มีวาสนา ไม่ได้รับรู้ถึงความใส่ใจที่นางเพิ่งจะมาตระหนักได้ในภายหลัง

อาหลีลากเก้าอี้ตัวเล็กมาวางอีกครั้ง ตั้งใจจะนั่งลงเพื่อ "เฝ้า" คุณย่าของตนต่อ