บทที่ 237 7

บทที่ 237

ลึกลงไปในป่าท้อ ดวงตาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้น สายตาของมันทะลุผ่านพายุและกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น จับจ้องไปที่ร่างของหลี่จุยหย่วน

ในสายตาของมัน ร่างของเด็กหนุ่มกำลังซ้อนทับกับอีกร่างหนึ่งอย่างช้าๆ

ทั้งสองคน... เหมือนกันเหลือเกิน

คำทักทายและน้ำเสียงเมื่อครู่ ยิ่งทำให้มันรู้สึกเลื่อนลอย ราวกับว่าห้วงเวลาได้ย้อนกลับไปในอดีตชั่วขณะหนึ่ง

การกักขังตัวเองมาเนิ่นนานหลายปี ทำให้มันเลือนลางเรื่องตัวตนของตัวเองไปมาก แต่กลับจดจำเรื่องราวของคนผู้นั้นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานนัก

สายลมก็สงบลง ดอกไม้ก็หยุดร่วงโรย

ความโกลาหลก่อนหน้านี้และความเงียบงันในตอนนี้ ล้วนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่ออารมณ์ภายในใจของมัน

หลี่จุยหย่วนหันไปมองหลินซูโหย่วที่ยืนอยู่ใต้ลานดิน เป็นเชิงบอกว่าให้เขาสามารถ "ขุดดินบนหัวไท่ซุ่ย" ต่อไปได้