บทที่ 235 5

บทที่ 235

บนร่างของหลินซูโหย่วเดิมยังมีร่องรอยคล้ายลวดลายหลังผ่านพิธีประทับร่างหลงเหลืออยู่ นั่นคือพลังจากรูปเคารพเทพที่เขาดูดซับมาตอนอยู่บนเกาะแต่ยังย่อยไม่หมด

ในตอนนี้ ลวดลายเหล่านั้นกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

พลังที่หลินซูโหย่วยังย่อยไม่ได้ สำหรับไป๋เฮ่อถงจื่อแล้ว ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

แต่เดิมหลี่จุยหย่วนบังคับให้ไป๋เฮ่อถงจื่อดูดซับไปเพียงครึ่งเดียว ส่วนที่เหลือต่อให้รู้ว่าอัตราการเปลี่ยนผ่านต่ำและจะสูญเปล่า ก็ต้องเก็บไว้ให้หลินซูโหย่ว

มาถึงตอนนี้ ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในตัวเจ้ามีข้า ในตัวข้ามีเจ้า ครอบครัวเดียวกันก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกกันอีกต่อไป

เมื่อลวดลายเก่าจางหายไป ลวดลายใหม่ก็ปรากฏขึ้นแทนที่อย่างรวดเร็ว

ยังคงเป็นสไตล์การประทับร่างแบบเดิมของไป๋เฮ่อถงจื่อ แต่คราวนี้ไม่ได้ใช้สีวาดขึ้นมา หากแต่เป็นการซึมซับจากภายในสู่ภายนอก

ทุกเส้นสายแนบสนิทไปกับผิวหนัง สีสันชัดเจนราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายโดยธรรมชาติ

ภายใต้ความสอดประสานถึงขีดสุด ประสิทธิภาพการไหลเวียนของพลังเทพก็ถูกรีดออกมาจนสูงสุด