บทที่ 234 4

บทที่ 234

เปลวไฟบนดอกบัวเขียวลุกโชนไม่หยุดหย่อน หลี่จุยหย่วนไม่เหลือความสงบและเยือกเย็นดังเดิมอีกต่อไป บนใบหน้าเริ่มปรากฏร่องรอยแห่งความเจ็บปวด

ท่านเจินจวินผู้โปรดสัตว์กล่าวว่า "ข้าให้โอกาสและวาสนาแก่เจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับไม่รู้จักรักษา ผู้ที่มีกรรมหนักติดตัวมาแต่กำเนิดนั้น แม้จะบรรลุผลแห่งมรรคผลได้ง่าย แต่ก็มักประสบเคราะห์กรรมจนถึงแก่ชีวิตได้ง่ายเช่นกัน"

ร่างของหลี่จุยหย่วนสั่นไหว แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและมึนงง ทว่าดูเหมือนจะมีแรงเฉื่อยบางอย่างหลงเหลืออยู่

เสียงของเด็กหนุ่มยังคงหนักแน่น แฝงไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันไม่ต่างจากก่อนหน้านี้:

"ก่อนหน้านี้ข้าเพียงแค่ไม่อยากเอาชีวิตของข้าไปเดิมพันกับความเมตตาของท่าน ตอนนี้ท่านมาพูดเรื่องพวกนี้กับข้าอีก ท่านไม่รู้สึกว่ามันน่าขันหรอกหรือ?"

ท่านเจินจวินผู้โปรดสัตว์พนมมือขึ้น เปลวไฟบนดอกบัวเขียวโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม หลี่จุยหย่วนส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ เขาทรุดตัวลงกับพื้น มือซ้ายกุมใบหน้าไว้แน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

นี่คือภาพมายา ทว่าภาพมายาของท่านเจินจวินผู้โปรดสัตว์นั้นสมจริงจนแยกไม่ออก ทุกสิ่งที่ปรากฏล้วนเป็นภาพสะท้อนที่ไม่ต่างจากความจริง

หลี่จุยหย่วนกล่าวว่า "แม้แต่ตัวท่านเองยังต้องฝังกลบทุกร่องรอยที่นี่เพื่อปิดบังการรับรู้ของผู้อื่น แล้วท่านจะปล่อยให้ข้ามีชีวิตรอดออกไปได้อย่างไร"

ท่านเจินจวินผู้โปรดสัตว์สวดมนต์ "อมิตาพุทธ"