บทที่ 230 0

บทที่ 230

บรรยากาศภายในศาลเจ้าตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ เริ่มขยับตัวได้อีกครั้งหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง

อินเหมิง: "ตัวละครในตำนานเทพนิยายแบบนี้... มีอยู่จริงงั้นเหรอ?"

ถานเหวินปิน: "เหมิงเหมิงเอ๊ย คนอื่นพูดแบบนี้ก็ปกติหรอกนะ แต่เธอเป็นคนพูดเองแบบนี้ ไม่รู้สึกแปลกๆ บ้างเหรอ"

อินเหมิง: "ตอนเด็กๆ เวลาอ่านวีรกรรมของบรรพบุรุษ ฉันก็อ่านเหมือนอ่านนิทานนั่นแหละ อีกอย่างนะ จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เคยเจอท่านบรรพบุรุษเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่จุยหย่วน ปู่ของฉันก็คงไม่มีทางเข้าไปในสุสานตระกูลอินได้หรอก"

ถานเหวินปิน: "คราวที่แล้วในฝันไม่ใช่ว่าเจอกันแล้วเหรอ บรรพบุรุษเธอยังเป็นฝ่ายเร่งให้เธอกลับไปเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เลย ดูท่าทางจะเอ็นดูเธอมากนะ"

อินเหมิงกลอกตาใส่ถานเหวินปินหนึ่งที ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

รุ่นเซิงถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของตัวเองออกแล้วเปลี่ยนเป็นชุดสะอาด

น้ำทะเลภายนอกไหลทะลักเข้ามาในหุบเขารอยแยกหมดแล้ว เขาขี้เกียจจะย้อนกลับไปข้ามสะพานเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย จึงทำได้เพียงถูตัวไปก่อน

ถานเหวินปิน: "เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวฉันเทน้ำดื่มใส่ผ้าเช็ดหน้าให้ เธอเอาไปเช็ดตัวเถอะ เหนียวตัวแบบนั้นไม่รำคาญเหรอ?"