บทที่ 225 章

捞尸人 第225章

「อาหย่วน นายมาแบกพี่ปินปินกลับไปที」

「ได้เลย!」

หลินซูโหย่ววิ่งเข้ามาแล้วแบกถานเหวินปินขึ้นหลัง

ทันทีที่สัมผัสตัว หลินซูโหย่วก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ตอนแรกที่แตะตัวพี่ปินปินนั้นเย็นเฉียบ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เขากลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่หลงเหลืออยู่

*ยังไม่เย็นสนิท!*

ต้องรู้ไว้ว่าทุกครั้งที่พี่ปินปินตกอยู่ในสภาวะนี้ ร่างกายเขาจะเย็นเหมือนถูกแช่แข็งในตู้เย็น ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีลมหายใจอยู่ล่ะก็ สภาพเขาแทบไม่ต่างอะไรกับคนตายเลย

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่าหลินซูโหย่วกำลังเหม่อ มือของถานเหวินปินจึงหยิกเข้าที่เอวของหลินซูโหย่วเบาๆ

แรงหยิกไม่มาก แต่ตำแหน่งนั้นแม่นยำเหลือเกิน หลินซูโหย่วเงยหน้าขึ้นทันที จมูกเริ่มรื้นด้วยความรู้สึกตื้นตัน: "พี่ปินปิน พี่ห้ามหลับตา ห้ามหลับเด็ดขาดนะ ผมจะแบกพี่กลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ หลินซูโหย่วก็ลุยน้ำแบกถานเหวินปินเดินออกไป