บทที่ 223 3

ตอนที่ 223

เกาะแห่งนี้ค่อนข้างห่างไกล ชาวเกาะมีไม่มากนัก หมู่บ้านเองก็เล็กนิดเดียว ยิ่งเมื่อสองปีก่อนมีการย้ายถิ่นฐานไปรอบหนึ่ง ปัจจุบันจึงจะเห็นผู้คนก็ต่อเมื่อถึงช่วงฤดูประมงเท่านั้น

ใจกลางหมู่บ้านมีร้านค้าแห่งหนึ่งที่ยังคงป้าย "ร้านค้าสหกรณ์" เอาไว้ ภายในร้านกว้างขวาง แต่ปัจจุบันแทบไม่มีคนใช้งาน มีเพียงข้าวสาร อาหารแห้ง และน้ำมันวางไว้ใกล้ประตู ส่วนของบนชั้นวางนั้นฝุ่นจับหนาเตอะ เกรงว่าหลายอย่างคงหมดอายุไปนานแล้ว

หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน กำลังถักเสื้อไหมพรมอย่างเงียบเชียบ

ถานเหวินปินก้าวขึ้นบันไดมาถึงหน้าเคาน์เตอร์

"คุณยายครับ ขอโทรศัพท์หน่อย"

หญิงชราหยุดมือ ไม้ถักไหมพรมยาวๆ ในมือขูดเบาๆ ที่ขมับ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ราวกับเพิ่งได้สติ นางลุกขึ้นเดินอย่างเชื่องช้าไปหยิบโทรศัพท์ที่ถูกล็อกไว้ในกล่องบนเคาน์เตอร์ออกมาวางไว้ตรงหน้า

"โทรสิ"

ถานเหวินปินหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะหมุนเลข แต่กลับพบว่าไม่มีเสียงสัญญาณใดๆ